Filodendrony

Korzenie filodendrona

Korzenie filodendrona posiadają jeden podstawowy system korzeniowy. Tym systemem jest system podziemny. Jednakże wiele gatunków filodendronów tworzy powietrzne korzenie podporowe. Tego typu korzenie pojawiają się poniżej węzłów łodygi. Podobnymi gatunkami do filodendronów są przedstawiciele roślin z rodzaju Homalomena. Gatunki te różnią się od siebie pokrojem, brakiem olejków lotnych w komórkach wydzielniczych, jak również brakiem obecności prątniczek znajdujących się wokół kwiatów żeńskich. Filodendrony są to rośliny wieloletnie oraz wiecznie zielone. Filodendrony są chamefitami lub nanofanerofitami lub też fanerofitami w zależności od podrodzaju. Chamefity są to rośliny niskopoączkowe. Stanowi to jedną z form życiowych roślin. Chamefity są to ponadto rośliny, których te pączki, co umożliwiają odtworzenie się rośliny w następnym sezonie wegetacyjnym, znajdują się w dolnych częściach pędu, to znaczy około 40 centymetrów nad ziemią. Ta cecha stanowi przystosowanie rośliny do przetrwania niekorzystnej dla wegetacji pory roku. Warstwa śniegu lub ściółki ochrania pączki przed przemarznięciem. Chamefity są przede wszystkim rozpowszechnione w klimacie umiarkowanym, w klimacie bardzo surowym, jak na przykład tundra oraz w wyższych położeniach górskich. Z kolei fanerofity są to rośliny jawnopoczkowe. Stanowią jedną z form życiowych roślin. Fanerofity są to rośliny, których pączki, za pomocą których rośliny odnawiają się w kolejnym sezonie, znajdują się na pędach nadziemnych, to znaczy przynajmniej jakieś 25 centymetrów nad ziemią.

Podobne

Filodendron jako roślina wodna
Niektóre filodendrony są roślinami wodnymi. Do takich gatunków filodendronów należą między innymi: Philodendron latifolium, Philodendron muricatum, Philodendron bipinnatifidum, Philodendron brasiliense, Philodendron dardanianum, Philodendron paludicola, Philodendron tweedieanum, Philodendron uliginosum oraz Philodendron undulatum. Filodendrony ponadto możemy podzielić na następujące: na kwitnące w porze suchej oraz mokrej, na kwitnące tylko w porze mokrej, na kwitnące tylko w porze suchej, na kwitnące przez cały rok oraz na kwitnące dwa razy do roku. Filodendron jest jednym z najważniejszych rodzajów roślin neotropiku. Jest to często najwidoczniejsza roślina tego rejonu. Roślina ta charakteryzuje się, bowiem bardzo dużymi liśćmi. Filodendrony ponadto są chyba najbardziej zróżnicowanymi pod względem siedliska roślinami w całej swojej rodzinie obrazkowatych. Filodendrony rosną w umiarkowanie wilgotnych siedliskach zaczynając od lasów tropikalnych aż do przedgórskich lasów deszczowych. Rośliny te występują na wysokości od poziomu morza do 3100 metrów nad poziomem morza. Większość gatunków filodendronów stanowi element dziewiczej flory leśnej. Niektóre gatunki filodendronów spotyka się między innymi...

Cech fitochemiczne filodendronów
Wśród cech fitochemicznych filodendronów można wymienić wiele interesujących informacji. Filodendrony zawierają 0,7 procent szczawianu wapnia. Co więcej, filodendrony zawierają również 5-alkilo-rezorcynę oraz 5-alkenylo-rezorcynę, która działa uczulająco. W razie długotrwałego kontaktu wywołują choroby skóry u ludzi. Z kolei w przypadku spożycia rośliny, wywołuje ona silny ból oraz pieczenie jamy ustnej. Do innych objawów pojawiających się po zjedzeniu filodendrona możemy zaliczyć: ślinotok, obrzęk błon śluzowych, bóle brzucha, wymioty oraz biegunka. Filodendrony stanowią roślinę, która jest śmiertelnie trująca dla kotów. Powoduje ona u kotów w przypadku spożycia podrażnienia błon śluzowych, jak również powoduje zaburzenia funkcjonowania nerek. Liście filodendronów jednak spełniają także i te dobre funkcje. Służą one niektórym gatunkom nietoperzy do budowania kryjówek. Liście filodendrona chronią nietoperze przed upałem oraz deszczem. Systematyka filodendronów według Angiosperm Phylogeny Website przedstawia się następująco: monotypowe plemię Philodendreae, podrodzina Aroideae, rodzina obrazkowate oraz rząd żabieńcowce jednoliścienne. Pierwszy podział filodendronów został zaproponowany w 1832 roku. Zaproponował go Heinrich Wilhelm...

Systematyka filodenronów
Jednym z badaczy filodendronów był Adolf Engler, który to w 1899 roku opublikował w Botanische Jahrbucher für Systematik podział rodzaju filodendrona na dwa podrodzaje. Były to następujące rodzaje: Euphilodendron, który został podzielony dalej na dziewięć sekcji oraz Meconostigma. Natomiast w 1913 roku Kurt Krause opisał w Das Pflanzenreich 181 gatunków filodendronów. Podtrzymał on jednak podział filodendronów zaproponowany przez Englera, ale do podrodzaju Euphilodendron dodał jedną sekcję. I ten opracowany na przełomie XIX oraz XX wieku podział rodzaju filodendrona obowiązywał aż do czasu opublikowania wyników badań filogenetycznych oraz analiz fenetycznych przez Simona Mayo. Naukowiec ten opublikował swoje badania w kolejnych latach: w 1986 roku oraz w 1988 roku. Wyniki badań filogenetycznych oraz analiz fenetycznych Simona Mayo wykazały istnienie trzech odrębnych podrodzajów filodendronów. Te trzy rodzaje filodnedronów różniły się głównie morfologią oraz anatomią kwiatów. Opisał on następujące trzy rodzaje: Meconostigma, Pteromischum oraz Philodendron. Systematyka filodendronów według Simona Mayo przedstawia się następująco. W...

Systematyka według Simona Mayo
W przypadku podrodzaju Pteromischun opisanego przez Simona Mayo, ogonki liściowe okalają łodygę mniej więcej do połowy rośliny. Ponadto pomiędzy kolejnymi kwiatostanami powstaje do pięciu liści. W przypadku podrodzaju Meconostigma łodyga dojrzałych oraz kwitnących roślin złożona jest z szeregu krótkich oraz sympodialnych segmentów. Każdy segment posiada pojedynczy katafil, liść właściwy oraz kwiatostan w ilości od jednego do dziesięciu. Kwiatostan powstaje w pachwinie liścia. Natomiast ogonki liściowe u roślin dorosłych tego podrodzaju posiadają krótką oraz niepozorną pochwę. Pochwa ta nie otacza łodygi, ale okala ją u podstawy. W przypadku młodych roślin pochwa może okalać łodygę całkowicie. Kwiatostany z kolei wyrastają razem z każdym nowym liściem. W przypadku tego podrodzaju wracając do tematu łodygi, można powiedzieć, że jest ona zazwyczaj drzewiasta, a ponadto posiada wyraźne blizny liściowe. Między ogonkami liściowymi znajdują się tutaj łuski. Łuski te utrzymującymi się wokół górnego brzegu blizny. Z kolei kwiaty męskie są wydłużone oraz do dziesięciu razy dłuższe...